Vandaag de Volkskrant gekocht. Zoiets doe ik niet iedere dag. Er was een reden voor. In de bijlage staat namelijk een interview met mediatycoon Derk Sauer. Derk haalde me ooit binnen bij de Revu. Hij is een hele goede bladenmaker en ik bewonder zijn doorzettingsvermogen om het 18 jaar in deprimerend Rusland uit te houden. Het vraaggesprek zelf was slap. Dat kwam niet door Derk maar door interviewer Yoeri Albrecht. Ditmaal had hij niet zijn vinger maar de hele onderarm in de aars van de geïnterviewde gestoken.
Ik bladerde verder en kwam bij de rubriek Ingezonden Brieven. Daar viel ik midden in de discussie of hoofdredacteur Pieter Broertjes wel of niet om de rel rond de ‘martelingen in Irak’ zijn ontslag moet nemen. De Volkskrant zou dingen hebben geschreven die niet klopten. Welnu, ik vind dat Broertjes niet om Irak hoeft op te stappen. Ja, u leest het goed: Broertjes hoeft niet weg voor Irak! Hij dient namelijk om de verslaggeving over een heel ander land zijn bureau leeg te halen, namelijk Rwanda. We gaan even terug in de tijd naar 1994, ten tijde van de slachtingen op de Tutsi’s. Toen manipuleerde VK-correspondente Els de Temmerman de waarheid. Zo gaf zij zich onterecht uit als ooggetuige van een slachting. Met de opgeklopte verhalen kreeg ze veel publiciteit. Ze won de Dick Scherpenzeelprijs (*) en de Prijs voor de Dagbladjournalistiek. In mijn boek ‘Pleisters op de ogen’, zeg maar ‘De Commissie Karskens’, maak ik gehakt van haar mooie woorden. Gevolg was dat ze –op aanraden van de Volkskrant- mij een proces aandeed wat ze op alle punten verloor. Leuk om mijn gelijk te halen, maar ik draaide wel op voor mijn advocaat- en bijkomende kosten. Die bedroegen 15.000 euro. Inderdaad, u leest het nogmaals goed, -de rekeningen heb ik nog- 15.000 EURO!!!. Om de waarheid te vertellen. En nu komt het. Nooit heeft de Volkskrant in de kolommen één woord vuil gemaakt aan het vonnis. Nooit één woord van ‘sorry’ of ‘we hadden het anders moeten opschrijven’.
Pieter Broertjes hoeft niet voor al Muthanna op te stappen. Hij heeft als een heer zijn excuus aangeboden. Nee, hij moet opstappen omdat zijn krant zich al dertien jaar lang niet excuseert aan de lezers over de incorrecte verhalen uit Rwanda. Bewust niet, want Broertjes weet van mijn grieven maar hij wimpelt ze af. En richting uitgang mag hij Albrecht meenemen.
(Weet u nu ook waarom ik niet íedere dag de Volkskrant koop.)

* De Dick Scherpenzeelstichting zwijgt ook sinds die tijd wat veel zegt over de pretentie van die club. Het vakblad ‘De Journalist’ wilde ondanks veelvuldig verzoek nooit één woord aan de uitslag van de zaak wijden, maar nam het in de aanloop naar het proces wel voor EdT op.
De inhoudelijke zaak Karskens versus De Temmerman is met het vonnis wat mij betreft afgedaan. Dat er in Rwanda wel ernstige dingen zijn gebeurd toont deze foto genomen in 1994 nabij de hoofdstad Kigali.