Dat ik geen voorstander van Defensiecensuur ben, is genoegzaam bekend. Waarom? Omdat Nederland officieel niet in oorlog is en dus de wettelijke basis ontbreekt. De Nederlandse militaire aanwezigheid in Afghanistan heeft een VN-mandaat en is er om stabiliteit en veiligheid te brengen. Niks geen noodtoestand dus! Toch zijn zo’n negentig Nederlandse verslaggevers de laatste vijf maanden aan de leiband door Uruzgan gevoerd. Tot volle tevredenheid van de Legervoorliegdienst; niets is onthuld wat de regering in verlegenheid kan brengen. De verslaggevers zelf waren minder tevreden zoals recentelijk blijkt uit de weblogdagboeken van collega´s Joeri Boom en Harm Ede botje. Beiden baalden dat ze nauwelijks de basis afkwamen, niet met bewoners konden spreken en alleen ‘openheid’ over incidenten kregen als ze er uitdrukkelijk naar vroegen. Tot overmaat van ramp achterhaalden ze ook nog eens dat een bezoek van één van hen in april aan de Canadese troepen in Uruzgan bewust is gefrustreerd door Defensie. Het deksel van de gierput kan nog verder open. Want nu blijkt dat Defensie ook militairen instrueert over de komst van mij als ‘unembed’ in Afghanistan. Collega fotograaf Peter Blok nam bijstaande opname tijdens een briefing aan commando’s. De foto, waarop ik met tulband sta, is genomen in het district Shorabak in de provincie Kandahar waar ik in september 2005 op bezoek was. Hoewel de Legervoorliegdienst zegt dat ze unembedded journalisten geen strobreed in de weg legt, werd toen mijn bagage ongevraagd doorzocht, werd ik geïntimideerd en mijn gastheren onder druk gezet om mij weg te sturen. Bij deze briefing werden de soldaten gewaarschuwd voor mijn komst in de provincie Uruzgan. Waarom vraag je je af. Nee, niet omdat ik een gevaar ben voor de ‘operationele veiligheid’. Ik zoek de militairen niet op, zij wel mij. Het antwoord: Defensie is bang voor de Taliban maar nog banger voor een vrije pers.
Waarom weet u wel.